Kryzys/ Crisis

Kryzys

Czy zdarza się Wam przechodzić kryzysy?

Ja przechodzę je nieustannie. Obecnie jeden goni następny i mam wrażenie, że już tylko ponad powierzchnię wystaje mi czubek nosa. To naprawdę niewiele żeby one mnie przykryły. Nie piszę tego, aby szukać pocieszenia, czy użalać się nad sobą. Piszę to po to, aby pokazać Wam, którzy doświadczacie podobnych odczuć, że nie jesteście sami. Choć ja sama często myślę, że moje kryzysy są najgorsze. Z drugiej jednak strony wiem, że tak nie jest. Wszyscy zapewne borykamy się z problemami, lękami, brakiem wiary w siebie, traumami z przeszłości. Mam wrażenie, że im bardziej chcę być szczęśliwa, tym bardziej nie udaje mi się tego osiągnąć. Po takiej refleksji przychodzi myśl, że skoro tak wiele wytrzymałam i jestem tu gdzie jestem, to znaczy że dam radę. Mam wrażenie, że ostatnio jest mi trudniej niż zwykle. Zawsze kiedy spotykał mnie kryzys to widziałam perspektywę wyjścia z niego. Gdzieś na horyzoncie pojawiały się siły do walki. Ostatnio z tym krucho. Zapewne ktoś z Was pomyśli, że przecież to my sami jesteśmy kowalami własnego losu i widocznie tak mam, bo sama sobie na to zapracowałam. Myślę o sytuacji, kiedy nie mamy wpływu na to co wydarza się w naszym życiu. O takich chwilach, kiedy tracimy kontrolę i tracimy grunt pod nogami. Czy bywa, że też tak się czujecie? Odnoszę wrażenie, że im bardziej się staram i szukam rozwiązań, tym bardziej się nie udaje. Kiedy pomyślę, że dobrym rozwiązaniem byłoby odpuścić, to dręczy mnie myśl, że wtedy będzie już tylko gorzej. Są dni kiedy myślę, że skoro jestem tu gdzie jestem to znaczy, że jestem silna i dam radę ze wszystkimi przeciwnościami. Wtedy myślę sobie bądź cierpliwa, spokojna a wszystko się ułoży. Właśnie tego Wam życzę. Wiary w siebie i cierpliwości. Pokochania siebie i szacunku do siebie oraz radości z małych rzeczy. Siły do tego, abyśmy znaleźli więcej niż jedną chwilę, na to aby nasze życie mogło zwolnić. Najważniejsze żebyśmy nie robili sobie samym wyrzutów z tego powodu, że kryzysy nam towarzyszą.

Pozdrawiam

K

Crisis

Did you ever have any crises?

I go through them constantly. At this time one is chasing another and I have an impression that only the tip of my nose is above the surface. There is really not much left to eventually cover me. I am not writing this to seek solace or self-pity. I am writing this for those who experience similar feelings, that you are not alone. Although I often think that my crises are the worst. On the other hand, I know that this is not the case. We all probably have our problems, fears, lack of self-confidence and traumas from the past. I feel that the more I want to be happy, the more I fail to achieve it. After such reflection the thought comes that since I have endured so much and I am where I am, it means that I can handle it. I have the impression that lately it is more difficult for me than usual. Whenever the crisis appeared, I saw the perspective to get rid of it. Somewhere on the horizon there were strengths to fight with it. Now, it is hard for that. You probably will think that we are architects of our own fortunes, and my current situation is because I have earned it myself. But I think about the situation when we do not have an influence on what happens in our lives. About such moments when we lose control and lose ground under the feet. Do you feel like that too? I get the impression that the more I try and look for solutions, the more I fail. When I think that the good solution would be to let go, it bothers me that it will only get worse. There are days when I think that since I am where I am, it means that I am strong and I can handle all adversities. Then I think to myself, be patient, calm and everything will work out. This is what I wish you. Self-confidence and patience. To love yourself and self-respect as well as have a joy from little things. Strength to make us find more than one moment, to let our life slow down. The most important thing is not to blame ourselves because crises accompany us.

Regards 

K